آخرین مطالب
امکانات وب
دكتر احمد مهدوي دامغاني استاد تمام وقت دانشگاه هاروارد نقل مي كند:
در خانواده ما حرزي بود مشهور به «حرز امام جواد» كه پس از فوت پدرم به من رسيد. من آن را در لفافه اي كاغذي پيچيدم و رويش نوشتم كه باز نشود. آن را لاي قرآن گذاشتم و آن قرآن هميشه همراهم بود تا اينكه انقلاب شد و من به جرم اينكه چندين معامله دربار در دفترخانه من ثبت شده بود، دستگير و به زندان اوين منتقل شدم و آن قرآن هم همراهم بود.
در زمان گرفتاري زندان، هر روز شخصي را براي كاري صدا مي زدند و مي بردند. وقتي شخصي را مي خواستند، من خطاب به آن فرد مي گفتم: براي اينكه سلامت برگرديد، يا زياد كتك نخوريد، بياييد از زير اين قرآن رد شويد.
باور كنيد، هربار كه شخصي از زير اين قرآن رد مي شد، به سلامت برمي گشت و اگر خوش و خرم هم نبود، اقلا سلامت بود و كتك نخورده بود.
در بند ما، چند نفر كمونيست و معتقدان ديگر ايسم ها اين كار را «مسخره» مي كردند. يك روز بلندگو يكي از همين اشخاص را صدا كرد. من گفتم: «بيا از زير اين قرآن عبور كن!» او اين كار را مسخره كرد و حتي حرف توهين آميزي هم زد و رفت.
چند ساعت بعد گذشت و ما نگرانش شديم. دم غروب در بند را باز كردند و نعش لت و پار آن شخص را داخل بند انداختند و رفتند. آنقدر كتكش زده بودند كه تا نصف شب او را ماساژ داديم تا به هوش آمد!
چند روز بعد، باز بلندگو يكي ديگر از آنها را خواست. به او هم گفتم: ضرر ندارد از زير اين قرآن عبور كن! اعتنا نكرد. دقيقا همان بلايي سرش آمد كه سر رفيقش آمده بود. در اين فاصله، به تجربه ديديم هرشخصي كه از زير اين قرآن كه حرز داخلش بود عبور كرد، سلامت برگشت.
شخصي ديگر از كمونيست ها، وقتي مي خواست برود، بدون اينكه توهيني بكند، گفت: من احتياجي ندارم. او رفت و غروب كه برگرداندند، حالش نزار بود.
از آن به بعد، هروقت كه بلندگو اسم كسي را صدا مي زد، آن شخص مي آمد و التماس مي كرد كه:
آقاي دكتر! قرآن تان را بياوريد! و من برمي خواستم آن قرآن را بالاي سر آن شخص مي گرفتم و او مي رفت و خدا شاهد است كه سلامت برمي گشت.
چند سال بعد كه من داشتم از آن زندان آزاد مي شدم، هم سلولهايم از من مي خواستند آن قرآن را در بند بگذارم تا در مواقع خطر از زيرش عبور كنند.
#خاطره_ها
كانال تلگرام:
@olomegarib